TOYOTA CELICA
Celica może się pochwalić szlachetnym pochodzeniem, gdyż nie jest spokrewniona, jak często dzieje się to w przypadku aut typu coupe, z żadną limuzyną ze stajni Toyoty. Tworzy samodzielną serię konstrukcyjną produkowaną od 1970 roku. Mimo tego Celica często (szczególnie w wersji podstawowej) korzysta z silników stosowanych w innych modelach, np. w Corolli. Ponadto jest produkowana nieprzerwanie do czasów obecnych. Pierwsza Celica została wprowadzona na rynek w 1970 roku. Napędzana była czterocylindrowym silnikiem (8R-C SOHC) o pojemności 1,6 litra zespolonym z czterostopniową, manualną skrzynią biegów. W 1972 roku Celica dostała nowy - dwulitrowy silnik (18R-C), ale przez mniejszą kompresję i ograniczenia w emisji spalin straciła na tej zmianie aż 11 KM. Tą wersję można już było kupić z automatyczną skrzynią biegów. W 1974 roku pojawił się model GT. Wyróżniały go drobne zmiany w stylizacji i nowe zawieszenie. W 1975 roku Toyota zdecydowała się użyć nowego - większego silnika (20R) o pojemności 2,2 litra. Popularny amerykański magazyn Motor Trend przyznał wtedy Celice tytuł "importowanego samochodu roku". W 1976 roku pojawia się GT Liftback - pierwszy hatchback w historii modelu. Rok 1978 to już Celica drugiej generacji. Zupełnie nowy przód Celica otrzymała w 1980 roku a w 1981 r. oferowano Celicę z silnikiem o pojemności 2,4 litra (22R) - montowany był zarówno w wersji ST jak i GT. Także Celica Supra otrzymała wtedy nowy silnik (5ME), ale był to jedyny rok jego produkcji. Trzecia generacja znacznie różniła się od poprzedniczek szczególnie "kwadratowym" wyglądem oraz charakterystyczne otwieranymi światłami (To właśnie w tym momencie Celica - Supra otrzymała inny przód, a silnik 5ME zamieniono na 5MGE. Moc wzrosła ze 116 do 145KM - to pozwoliło przesunąć "czerwoną linię" troszkę dalej. Od tej pory ten model nazywano Mark II). W roku 1982 Toyota zaprezentowała model GT-S, który wracał do sportowych korzeni Celicy. Wyróżniały go większe koła, nowy zderzak, sportowa skrzynia biegów i zawieszenie. W tym modelu odświeżono także design wnętrza. W 1986 roku Toyota zdecydowała się rozdzielić Celicę od Supry. Celica ma teraz przedni napęd i niezależne zawieszenie wszystkich kół. Auto zyskało zupełnie nowy - znacznie mniej "pudełkowaty" wygląd. Przez to wygląda na mniejszą od poprzedniczek. W tym modelu zastosowano nową linię silników - literkę R zastąpiło S. To czyniło Celicę wprost idealnym autem sportowym. W roku 1988 światło dzienne ujrzał model z turbo-doładowanym dwulitrowym silnikiem o mocy 185 KM przy 6000 obr/min, 240 NM momentu obrotowego oraz stałym napędem na cztery koła. Ta Celica szybko stała się flagowym modelem Toyoty. Rok 1990 to początek produkcji najpopularniejszego modelu Celicy. Wszystkie silniki mają teraz 16-punktowy wtrysk paliwa. W Japoni można było kupić zaawansowaną technicznie jak na owe czasy wersję ze wszystkimi kołami skrętnymi (4WS) i z aktywną kontrolą zawieszenia (ACS). Tym razem mamy do czynienia z trzema wersjami tego modelu: ST z silnikem (3S-FE) o mocy 125 KM (w Europie ta wersja nosiła nazwę ST-I i dostępna była z silnikiem (4A-FE) o mocy 105 KM) oraz GT-I (3S-GE) o mocy 165 KM (w Europie 156 KM). Trochę później Toyota zdecydowała się wypuścić najsilniejszy model GT-4RC (Rally Car), który w 1992 roku zyskał nową nazwę. Tak powstała bodaj najsłynniejsza Toyota Celica GT-4 Carlos Sainz edition. Ten model wyposażono w silnik (3S-GTE) o mocy 225 KM (w europie 204 KM). Napęd przekazywany był oczywiście na wszystkie 4 koła. W 1994 r. Toyota wypuściła na rynek VI generację Celicy. Model ten wyróżniały zupełnie nowe "owadzie" światła, dzięki którym zwany był okularnikiem. Nowe było też wnętrze. Inżynierowie z Toyoty wprowadzili zupełnie nowy styl Celicy. Ten model jest znacznie bardziej "pozaokrąglany", czego najlepszym wyrazem był kształt deski rozdzilczej. Wersję podstawową stanowił teraz silnik (7A-FE) o pojemności 1,8 litra i mocy 115 KM. Dostępne były także modele GT silnik (3S-GE) o mocy 175 KM oraz GT-4 silnik (3S-GTE) o mocy 242 KM. W Japonii VI generacja Celicy znana była pod nazwą Toyota Curren. Od Europejskiej siostry różniły ją przednie światła, trochę odbierające jej sportowy charakter. Tym razem inżynierowie z Toyoty zdecydowali się na zupełnie nowy design. Ostre, bardzo wyraziste kształty wyróżniają Celicę na drodze. Ta wersja dostępna jest tylko z dwoma rodzajami silników. 1,8 VVT-i o mocy 143 KM oraz TS 1,8 VVTL- i o mocy 192 koni. Wielbiciele modelu narzekają jednak na brak wersji z silnym silnikiem i napędem na obie osie. Nawet wersja T Sport z silnikiem 1.8 - 192 KM nie pozwala Celice z powodzeniem nawiązać do poprzedników czy konkurować z ofertą aut innych producentów. Głównym mankamentem jest silnik. Moc maksymalna osiągana jest dopiero po przekroczeniu granicy 6500 obr/min. Podobnie rzecz wygląda z momentem obrotowym, którego wyraźnie brakuje.